به گزارش صدا نیوز، حیات حضرت ام البنین (س) پس از واقعه کربلا نماد وفاداری و مدارا در تاریخ اسلام است.
این بانوی گرامی، فاطمه بنت حزام از خاندان بنی کلاب، از نیاکان شجاع و مکارماخلاق عرب بود. امام علی (ع) پس از شهادت حضرت زهرا (س) به دنبال همسری میگشت که مادر شجعان زایی باشد؛ عقیل برادر امام، او را به عنوان بهترین گزینه معرفی کرد و ازدواج مبارک آنها با چهار فرزند، عبدالله، جعفر و عثمان ثمر داد.
ام البنین در خانه امیرالمومنین (ع) نه تنها همسر وفادار، بلکه مادری مهربان برای امام حسن، امام حسین، حضرت زینب و ام کلثوم (علیهما السلام) بود. ایشان شبانهروز به پرستاری این عزیزان میپرداخت و دغدغه اصلیاش آسایش و سعادت آنان بود، تا جای خالی مادر را پر سازد.
وقتی کاروان کربلا به مدینه بازگشت، خبر شهادت چهار فرزندش به او رسید. در پاسخ جملهای ماندگار گفت ای کاش فرزندانم و تمامی آنچه در زمین است، فدای حسین (ع) میشد و او زنده میماند. این از عمق تسلیم و ایثار او برآمده بود.
حضرت زینب (س) سپر خونین عباس را به او آورد و ام البنین با دیدن آن بیهوش شد. از آن روز به بعد، هر روز به همراه عبیدالله فرزند عباس به بقیع میرفت و نوحه میخواند. مردم مدینه و حتی مروان بن حکم حوله او گرد میآمدند و با او میگریستند، تا حدی که امام باقر (ع) از جانسوزی مرثیههایش سخن گفتند.
وفاداری ام البنین به همسرش حضرت علی (ع) تا پایان عمر ادامه یافت. با وجود جوانی و گذشت بیش از بیست سال از شهادت امام، او ازدواج مجدد نکرد تا حرمت آن بزرگوار محفوظ بماند.
نقش او در زنده نگه داشتن روایات عاشورا از طریق مرثیهخوانی در بقیع، به عنوان سند زندهای برای انتقال مظلومیت کربلاییان به نسلهای بعد شناخته میشود. این تلاش مداوم، حماسه حسین (ع) را در دلهای مردم مدینه و فر ه کرد.
ام البنین در سال ۶۹ هجری قمری در مدینه درگذشت و در بقیع در کنار امامان معصوم (علیهما السلام) به خاک سپرده شد. میراث او، مادری است که با ایثار، صبر و وفا، نماد مقاومت در برابر ظلم شد.





