کشف ستاره می‌را توسط دیوید فابریسیوس در ۱۳ آگوست ۱۵۹۶

می‌را یک تپ‌اختر است. متغیر‌های تپ‌اختر ستارگانی هستند که جرم کافی برای همجوشی هلیوم در هسته خود دارند. این ستارگان به دلیل انبساط و انقباض کل ستاره در حال تپش می‌باشند و تغییر دما و تپش علت درخشندگی متغیر آن‌ها خواهد شد.

در عرض چند هفته درخشندگی می‌را به قدر کامل افزایش یافت، اما در روز‌های بعد کاهش یافت تا اینکه در اکتبر همان سال از دید ناپدید شد.

در سال ۱۶۰۳، یوهان بایر این ستاره را به‌عنوان ستاره‌ای با قدر ۴ مشاهده، اندازه‌گیری و فهرست‌بندی کرد. سپس یوهانس هولواردا، ستاره‌شناس هلندی اهل فریزلند، درخشش و تار شدن مجدد این ستاره سرخ‌رنگ را در یک دوره ۱۱ ماهه در سال ۱۶۳۸ مشاهده نمود.

در حالی که انتظار نمی‌رفت نواخ‌تر مجدد ظاهر شود، این جسم در حال چشمک زدن و خاموش شدن بود. وجود آن با روشنایی متغیرش با نظر ارسطویی که آسمان‌ها کامل و ثابت هستند در تضاد قرار داشت.

یوهان هولیوس نیز از سال ۱۶۵۹ تا ۱۶۸۲ این ستاره را مشاهده کرد و در اثر تاریخی خود پردوموس آسترونومی ثبت نمود. او در سال ۱۶۶۲ به علت تغییرات عجیب آن نام می‌را بر آن نهاد. می‌را درخشان‌ترین و معروف‌ترین تپ‌اختر طویل‌زمان در آسمان است.