نقد و بررسی سریال شوگر با بازی کالین فرل در اپل تی‌وی پلاس

سریال شوگر اثری درام، جنایی و رازآلود است که فضای ژانر نئو‌نوار را به خوبی باز‌سازی می‌کند. این سریال از نویسندگی مارک پروتوسویچ و کارگردانی فرناندو می‌رالس، سازنده فیلم شهر خدا، و آدام آرکین متولد شده و امسال در سرویس استریم اپل تی‌وی پلاس به پخش رسیده است.

از بازیگران اصلی می‌توان به کالین فرل اشاره کرد که در نقش اصلی سریال می‌درخشد و به عنوان یکی از نقاط قوت اثر محسوب می‌شود. به گفته سازندگان، فرل حتی از مرحله پیش‌تولید به عنوان اولین انتخاب برای ایفای این نقش تعیین شده بود. او همچنین به عنوان تهیه‌کننده اجرایی در پروژه حضور دارد.

داستان‌گویی سریال سیال و ایده‌پردازی‌های خوش‌فکر را در خود جای داده است. شخصیت اصلی، کارآگاه‌ی تنها و کارکشته است که با چارچوب اخلاقی انسانی حرکت می‌کند و خشونت آخرین گزینه اوست. داستان از ژاپن با رنگ‌بندی سیاه و سفید آغاز شده و به لس‌آنجلس ادامه می‌یابد تا پرونده نوه گمشده جاناتان سیگل، تهیه‌کننده افسانه‌ای هالیوود، را پیگیری کند.

شوگر علاوه بر کارآگاه بودن، یک خوره سینما است و زندگی خود را در آینه فیلم‌ها می‌بیند. در طول سریال ارجاعات متعدد به آثار کلاسیک سینما دیده می‌شود که گاهی به صراحت و گاهی به طور ضمنی توسط سازنده گنجانده شده‌اند. این ارجاعات شامل فیلم‌هایی چون شب شکارچی، بیمه دو برابر، می‌نی و موسکوویتز، بوسه مرگبار، حساب پس از مرگ، بولوار سندست و گرمای بزرگ می‌شود.

روال شخصیت‌ها و داستان با پیچش‌های مداوم مخاطب را در موقعیت غافلگیری قرار می‌دهد. برداشت‌های مخاطب از شخصیت‌ها، به ویژه مفهوم شخصیت منفی، در طول روایت دچار تحول می‌شود. داستان‌گویی ساختار کلیف‌هنجر سنتی ندارد، بلکه رویداد‌ها ابعاد روایت را گسترش داده و پیش‌بینی ادامه داستان را به شبه پازل جذاب می‌سازد.

سریال با ایده‌های خلاقانه به سمت پرداخت ژانر‌های مختلف حرکت می‌کند و در چارچوب یک ایده باقی نمی‌ماند. اگرچه در برخی نقاط ممکن است مخاطب دچار ابهام شود، اما در ادامه علل اجرا آشکار می‌گردند.

آدم‌ها، راز‌ها و کنایه‌ای به حقیقت اتفاقات

مسیر روایت با جنگلی از راز‌های شخصیت‌ها پوشیده شده است. هر فرد رازی را با خود حمل می‌کند که گره‌های پیچیده شخصیت‌های سردرگم را شکل می‌دهد. شوگر باید لایه به لایه این راز‌ها را گشوده و گذر کند. برخی پیچش‌ها مسیر‌های بی‌برگشتی را رقم می‌زنند. در این میان سریال با بهره‌گیری از این شرایط، کنایه‌هایی به مسائل اجتماعی می‌زند؛ از فساد اخلاقی در صنعت فیلم‌سازی و برخورد قدرتمندان با شرایط، تا فساد وابستگان دولتمردان و جرایم سازمان‌یافته تحت حمایت غیر‌مستقیم سیاسیون.

نمایی از بستر خانواده‌ها نشان می‌دهد که حتی با آشکار شدن حقیقت، راز‌ها ساختاری پیچیده‌تر دارند که خانواده‌ها نیز از فهمیدن و حل کردن آن ناتوانند. در آنجا می‌فهمیم که برخی راز‌ها بهتر است هرگز فاش نشوند.

شوگر به مثابه سینما

شیوه روایت و نمایش شخصیت این ایده را تقویت می‌کند که شوگر شکلی از سینما و آرتیست است. هر قسمت ارجاعات مستقیم و غیر‌مستقیمی به سینما دارد. ارجاعات پیشبرنده‌ای چون اشاره مستقیم به فیلم شب شکارچی (۱۹۵۵) که دیالوگ‌هایش در روایت اثرگذار است، یا تماشای بیمه دو برابر (۱۹۴۴) در تلویزیون که شوگر را از خروج از خانه منصرف می‌کند. دیالوگ‌های می‌نی و موسکوویتز (۱۹۷۱) نیز برای زیرسوال بردن سینما و آشکار کردن الت‌هاب افکار شخصیت به کار رفته است.

از جنبه قاب‌بندی و دکوپاژ نیز تأثیر‌پذیری از شاهکار‌های سینما مشهود است. نما‌های از بالا در داخل ماشین کلاسیک بی‌سقف، یادآور شیوه فیلمبرداری ژانر نوار است. در صحنه‌ای، دکوپاژ و می‌زانسن یادآور درخشان (۱۹۸۰) استنلی کوبریک دیده می‌شود که ریزکاری سریال را به نمایش می‌گذارد.

<figcaption class="wp-element-caption"در سکانسی دیگر برخورد جان شوگر با سگ‌های شکاری، ما را یاد شخصیت دونالد ساترلند در فیلم "The Eagle Has Land ۱۹۷۶" می‌اندازد.

در دیالوگ‌ها به ماموریت مشاهده و گزارش اشاره شده که این نکته را تقویت می‌کند شوگر در حال عکس‌برداری از سینما و آرتیست است. ویژگی آرتیست در هر هنری، مشاهده بی‌مداخله و ثبت زاویه دید شخصی است. روبرو شدن شوگر با اتفاقات از منظر سینما، توصیف این نگاه است که هر سینما‌دوستی آن را در خود یدک می‌کشد.

جمع‌بندی پایانی

سریال از نظر تکنیک از فرم‌های گوناگون بهره برده؛ از فیلمبرداری، قاب‌بندی و تدوین تا موسیقی. سازنده در موضع‌گیری‌ها و نشانه‌گذاری‌های فیلمبرداری به شدت پویا و خلاقانه عمل کرده و سهولت تماشا را فراهم آورده است. تدوین موازی صحنه‌ها و سوار کردن قطعات سینمایی در جریان روایت از نکات برجسته است.

شوگر سریالی هشت قسمتی با می‌انگین ۳۵ دقیقه هر قسمت، ریتم و کشش خوبی دارد و زمان‌بر نیست. تا کنون خبری از ساخت فصل دوم منتشر نشده، اما با توجه به رویکرد کلی قصه، انتظار ادامه داستان وجود دارد.

با توجه به توصیفات بالا، شوگر سریالی خوش‌ساخت است که برای تماشاچیانی که طعم نئو‌نوار مدرن را می‌خواهند چشند، و همزمان داستان‌گویی مبتنی بر اصول سینما با خلاقیت تازه را تجربه کنند، لذت‌بخش خواهد بود.