نقش مددکاران اجتماعی بهعنوان کنشگران صلح انتقادی در تحقق عدل اجتماعی

نقش مددکاران اجتماعی بهعنوان کنشگران صلح انتقادی در تحقق عدل اجتماعی, همهساله در نوزدهم مارس، روز جهانی مددکاری اجتماعی در سطح جهان گرامی داشته میشود. شعار و دستور کار امسال با عنوان آینده مشترک برای تحول بنیادین تدوین شده که بر ضرورت بهکارگیری رویکردهای نوآورانه، مبتنی بر جامعه و خرد بومی، همچنین همزیستی هماهنگ با طبیعت تأکید دارد.

این رویکردها در همسویی عمیق با ارزشهای بنیادین حرفه مددکاری اجتماعی قرار دارند و کوشیدهاند تا مددکاران را در مسیری قرار دهند که از آیندهای صلحآمیز و پایدار دفاع کنند و با مشارکت جامعههای محلی، فردایی مشترک بر پایه همزیستی کامل بسازند.

چالش نقش میانجی و دفاعگرانه مددکاران سوال اصلی در این میان آن است که مددکاران اجتماعی چگونه میتوانند نقطه تعادل را بین دو نقش حیاتی برقرار کنند از یک سو ایفای نقش میانجی یا کنشگر مرزی برای ترویج و آموزش صلح، و از سوی دیگر نقش دفاعکننده برای حمایت از حقوق فردی و اجتماعی شهروندان.

جامعه محقق سازند.

چرا که اصرار بر صلح و همزیستی، بدون شناخت دقیق علل نابرابری و ریشهکنی انواع تبعیض، نه تنها به بهبود وضعیت جامعه کمک نخواهد کرد، بلکه بستر تشدید چندقطبیشدن، تبعیضهای نهادی و نابرابریهای ساختاری را فراهم میآورد. با توجه به اینکه پیششرط برقراری صلح، مشارکت در مبارزه و تلاش برای تحقق عدل اجتماعی است، نقش مددکاران بهعنوان کنشگران صلح انتقادی بیش از پیش مورد توجه و دقت قرار میگیرد.

میراث حرفهای و رویکرد صلح انتقادی حرفه مددکاری اجتماعی میتواند با تکیه بر میراث خود، که تنها حامیِ मूलی است که مبنای آن عدل اجتماعی و احترام به فردیت است، دقت بر رویکرد صلح انتقادی را بهعنوان نگرانی و ضمانت پایدار خود در نظر بگیرد و برنامهها و اقدامات خود را در چارچوب رویکردهای پیشین مددکاری پیش ببرد.

به این منظور، مددکاران اجتماعی بر ضرورت وجود جامعهای فراگیر و خودتصمیمگیر، به رسمیت شناختن حقوق فردی بدون انکار حقوق دیگران، برقراری روابط متقابل بر پایه مباحثه، تحقق عدل اجتماعی و وجود نهادهای قوی بهعنوان محورها در روند شکلگیری صلح تأکید میکنند.

لازمهست تلاشهای این حرفه بر محوری کردن این موارد متمرکز گردد تا چالش اساسی مددکاران، یعنی ایجاد اعتدال بین نقش میانجیگری حرفهای برای تحقق صلح و نقش دفاعگرانه برای کاهش نابرابری و تبعیض، برطرف شود. همسویی با مفهوم صلح مثبت این رویکرد با مفهوم صلح مثبت نیز همخوانی دارد.

پژوهشگران مطالعات صلح معتقدند صلح مثبت، الزام فرایندی برای انحلال ساختارهایی است که نابرابریهای سیستماتیک و بیعدالتی اجتماعی را تقویت میکنند. از این رو، صلح مثبت با قرار دادن حقوق اجتماعی در هسته اصلی خود، از دستور کار برای برابری و عدل اجتماعی گستردهتر و افزایش مشارکت سیاسی حمایت میکند.

د؛ آموزشی که با افزایش آگاهی و حس مسئولیت اجتماعی بهعنوان عوامل کلیدی این تحول، پیوند میخورد.

به امید روزهایی بهتر در قالب تلاش مشترک مددکاران اجتماعی در کنار سایر کنشگران و عاملان تحول.