>> تلسکوپ جیمز وب رازهای کهکشان مارپیچی میلهای NGC 1365 را فاش کرد >> کهکشان مارپیچی میلها

>> تلسکوپ جیمز وب رازهای کهکشان مارپیچی میلهای NGC 1365 را فاش کرد >> کهکشان مارپیچی میلهای NGC 1365 در فاصلهای حدود ۵۶ میلیون سال نوری از زمین و در راستای صورت فلکی جنوبی کوره قرار دارد. این کهکشان عظیم با قطری تقریبی ۲۰۰ هزار سال نوری، تقریباً دو برابر کهکشان راه شیری است و از بزرگترین کهکشانهای شناخته شده در همسایگی ما محسوب میشود.

تصویر بینظیر تلسکوپ جیمز وب از ساختار درونی کهکشان تصویر حاصل از ابزار فروسرخ میانی (MIRI) تلسکوپ فضایی جیمز وب، جزئیات شگفتانگیزی از این مارپیخ را در طیف نور فروسرخ به نمایش میگذارد. این عکس یک شبکه پیچیده از رشتهها و حبابهای غبارآلود را آشکار میکند که توسط ستارگان جوان در بازوهای مارپیچی شکل گرفتهاند.

میدان دید وب در این ثبت، نزدیک به ۶۰ هزار سال نوری از عرض کهکشان را در بر میگیرد و بخشهایی از هسته فعال کهکشان به همراه خوشههای ستارهای تازهمتولدشده را با وضوح بالا مشخص میکند. شواهد برخوردهای کهکشانی در نواحی بیرونی در مناطق بیرونیتر کهکشان، اثرات فرسایشی ناشی از برخوردهای کهکشانی به مرور زمان ظاهر شدهاند. این ویژگیها نشاندهنده تعاملات و تصادفات کهکشانی در گذشته است که ساختار فعلی NGC 1365 را تحت تأثیر قرار دادهاند.

نقش میله کهکشانی در طوفان ستارهزایی اخترشناسان معتقدند میدان گرانشی میله مرکزی کهکشان NGC 1365، نقش تعیینکنندهای در تکامل این کهکشان ایفا میکند. این میدان به طور مؤثری گاز و غبار بین ستارهای را بهسوی گرداب ستارهساز مرکزی میکشاند و شرایط ایدهآلی برای طوفان ستارهزایی فراهم میآورد. در نهایت، این جریان مواد را به سمت سیاهچاله ابرپرجرم در مرکز کهکشان هدایت کرده و آن را تغذیه میکند.

اهمیت علمی برای مدلسازیهای کیهانی ویژگیهای دینامیکی این کهکشان، از جمله شدت چرخش، پراکندگی جرم و نحوه جریان گاز و غبار، اهمیت بسیار زیادی برای مدلسازیهای کیهانی و درک بهتر فرآیندهای ستارهزایی در کهکشانهای مارپیچی دارد. مطالعه این دادهها به دانشمندان کمک میکند تا فیزیک حاکم بر تکامل کهکشانها را دقیقتر بازسازی کنند. >>