ورزش کیفیت زندگی بیماران سرطان سینه پیشرفته را به طور قابل توجه‌ی بهبود می‌دهد

نتایج یک مطالعه بین‌المللی نشان می‌دهد که برنامه‌های ورزشی ساختاریافته می‌تواند کیفیت زندگی افراد مبتلا به سرطان سینه متاستازی را ارتقا دهد و خستگی ناشی از بیماری و درمان را به می‌زان قابل‌توجه‌ی کاهش دهد. این پژوهش که در طول نه ماه و با دو جلسه تمرینی در هفته انجام شده، بهبود‌های معناداری در علائم جسمی و روانی بیماران به همراه داشته است.

اهمیت مدیریت علائم در مراقبت از بیماران سرطانی

حفظ یا بهبود کیفیت زندگی و برطرف کردن خستگی از اهداف اصلی در مراقبت از بیماران سرطان محسوب می‌شود. نه تنها خود بیماری، بلکه درمان‌های طولانی‌مدت نیز می‌توانند کیفیت زندگی را به شدت تحت تأثیر قرار دهند. تعداد زیادی از بیماران از خستگی مزمن جسمی، احساسی و ذهنی رنج می‌برند که عملکرد روزمره آن‌ها را مختل می‌کند.

پژوهشگران مرکز تحقیقات سرطان آلمان (DKFZ) با همکاری چندین بیمارستان و دانشگاه در آلمان و با حمایت مالی اتحادیه اروپا، این مطالعه را انجام داده و نتایج آن را در ژورنال معتبر منتشر کرده‌اند. دانشمندان بیان داشته‌اند که زنان مبتلا به سرطان سینه پیشرفته که تحت درمان‌های طولانی‌مدت قرار دارند، می‌توانند از مزایای مدیریت علائم از طریق ورزش بهره‌مند شوند.

فعالیت بدنی بر استراحت ترجیح داده می‌شود</h2برخلاف باورهای سنتی، پژوهش‌ها ثابت کرده‌اند که فعالیت بدنی مناسب، نه استراحت کامل، راهکار مؤثری برای مقابله با خستگی و علائم استرسی است. اگرچه این رابطه برای بیماران در مراحل اولیه سرطان سینه قبلا اثبات شده بود، اما این اولین بار است که اثربخشی ورزش برای بیماری پیشرفته و متاستازی به صورت علمی تایید می‌شود.

<figcaption class="wp-element-caption"ورزش موثر این قابلیت را دارد که علائم فرسودگی ناشی از بیماری و درمان را از بین ببرد.

جزئیات مطالعه و نتایج به دست آمده

در این آزمایش کنترل‌شده تصادفی، ۳۵۵ زن و ۲ مرد مبتلا به سرطان سینه متاستازی شرکت کردند. تمام شرکت‌کنندگان توصیه‌های ورزشی پایه را دریافت کرده و از ردیاب فعالیت برای اندازه‌گیری حرکات روزانه استفاده می‌کردند. گروه ورزشی شامل ۱۷۸ نفر بود که دو بار در هفته در جلسات تمرینی تحت نظارت درمانی با تمرکز بر استحکام، عضلات و استقامت شرکت می‌کردند. در سه ماه پایانی، یکی از دو جلسه هفتگی با پشتیبانی یک اپلیکیشن موبایل انجام می‌شد.

پژوهشگران در آغاز مطالعه و پس از ۳، ۶ و ۹ ماه، کیفیت زندگی و علائم خستگی را با پرسشنامه‌های استاندارد ارزیابی کردند. تناسب اندام بیماران نیز هر سه ماه با دوچرخه ارگوم‌تر سنجیده شد. نتایج نشان‌دهنده بهبود قابل‌توجه کیفیت زندگی، کاهش چشمگیر خستگی، کاهش درد و تنگی نفس، بهبود تناسب اندام و افزایش مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی در گروه ورزشی نسبت به گروه کنترل بود.