محققان مکگیل عامل بیاشتهایی عصبی و درمان احتمالی با دونپزیل را شناسایی کردند

پژوهش جدید محققان دانشگاه مکگیل کانادا بر روی موشها نشان میدهد که بیاشتهایی عصبی میتواند با انتشار یک ماده شیمیایی خاص در مغز مرتبط باشد و این تیم علمی از کشف یک درمان احتمالی برای این بیماری خبر داده است.
بر اساس گزارش ساینسآلرت، محققان با انجام آزمایشها متوجه شدند که کمبود استیلکولین، یک انتقالدهنده عصبی در ناحیه جسم مخطط مغز، با سیستم پاداش و انتشار دوپامین در ارتباط است و میتواند تشدید عادت تحمیل گرسنگی به خود را در افراد مبتلا به بیاشتهایی عصبی تقویت کند.
یافتههای کلیدی و امید به درمان
نتایج این مطالعه که اخیرا در مجله نیچر منتشر شده، میتواند زندگی میلیونها نفر در سراسر جهان، عمدتا زنان، را بهبود بخشد که از این اختلال رایج رنج میکشند. بیاشتهایی عصبی بیشترین نرخ مرگومیر را در میان بیماریهای روانپزشکی دارد.
محققان با بررسی اثر داروی دونپزیل، که سطح استیلکولین در مغز را افزایش میدهد، دریافتند که این دارو میتواند بر رفتارهای خودتخریبی تحمیلی تأثیر بگذارد. به عبارت دیگر، این روش به طور کامل حرکات بیاشتهایی را در موشها معکوس کرد و محققان معتقداند دونپزیل میتواند بیاشتهایی عصبی را درمان نماید.
با این حال، تاکید شده است که تا اتمام آزمایشهای بالینی، مشخص نیست یافتههای این مطالعه چقدر در موارد انسانی کارآمد خواهد بود. برگرداندن سطح استیلکولین ممکن است در انسانها درمان مؤثری نباشد. همچنین دونپزیل عوارض جانبی جدی دارد، بنابراین در آزمایشهای بالینی احتمالا باید از دوزهای پایین استفاده شود.
به طور کلی، این پژوهش و تحقیقات پیشین نشان دادهاند که بیاشتهایی میتواند عوامل بیولوژیکی و ژنتیکی داشته باشد. در سال ۲۰۱۹، دانشمندان پس از تجزیهوتحلیل نمونههای دیانای نزدیک به ۱۷ هزار بیمار مبتلا و ۵۵ هزار فرد سالم، هشت نشانگر ژنتیکی مرتبط با بیاشتهایی را شناسایی کردند. با این حال، همواره باید به عوامل اجتماعی، روانشناختی و محیطی نیز توجه کرد که بر پایه آنها عناصر بیولوژیکی عمل میکنند.