اختلال شخصیت اسکیزوئید: علائم

اختلال شخصیت اسکیزوئید علائم، علل و روشهای درمان و حمایت از بیماران, مطالعات نشان میدهد که اختلال شخصیت اسکیزوئید معمولاً در دوران نوجوانی خود را نشان میدهد، هرچند در موارد نادر میتواند ریشه در سالهای کودکی داشته باشد. این اختلال در مردان رایجتر از زنان است و افراد مبتلا به شدت به تنهایی خود علاقهمندند و از هرگونه تغییر در این حالت پرهیز میکنند.

سطح بیتفاوتی و انزوای این افراد اغلب بر اعضای خانواده تأثیر منفی میگذارد و باعث بحرانهای روانی در محیط خانوادگی میشود. ویژگیهای اصلی اختلال اسکیزوئید متخصصان معتقدند بیماران از الگوی فراگیر و پایداری از نقصهای اجتماعی و بینفردی رنج میکشند. ویژگیهای بارز شامل گوشهگیری، عدم تمایل به برقراری روابط صمیمی، تحریفهای شناختی و عاطفی، و ناتوانی از ایجاد صمیمیت است.

نشانههای رفتاری و عاطفی علائم مشخص این اختلال عبارتند از عدم تماس با دیگران، بیعلاقگی به روابط صمیمی، انزوای اجتماعی، عدم لذت از فعالیتهای تفریحی، سردی عاطفی، بیتفاوتی نسبت به نظرات دیگران (از تحسین تا انتقاد)، و گرایش به درونگرایی و خیالپردازی.

د را با رفتار و عمل نشان دهند، نه با کلام. بیماران هیچ علاقهای به مشارکت در فعالیتهای پرانرژی و اجتماعی ندارند.

آنها نه جوک میگویند و نه به طنزهای دیگران واکنش نشان میدهند، بهگونهای که اطرافیان آنها را کسلکننده مینامند. این افراد میتوانند ساعتها در جمع بمانند بدون اینکه یک کلمه با دیگران مبادله کنند. عوامل مؤثر در بروز بیماری علت دقیق این اختلال هنوز مشخص نیست، اما ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارد.

ز بیماری شود. غرق شدن در فضای مجازی نیز با کاهش تعاملات عاطفی با والدین و اطرافیان، به عنوان عامل خطر محسوب میشود.

نحوه تعامل و حمایت از بیمار اگر یکی از عزیزانتان مبتلا به این اختلال است، برای برقراری ارتباط بهتر میتوانید از راهکارهای زیر استفاده کنید تشویق به فعالیتهای خنثی و انفرادی که نیازی به همکاران ندارد گفتگوی صبورانه و بدون قضاوت تشویق برای مراجعه به رواندرمانگر و ادامه درمان تلاش برای درک جهان درونی بیمار کسب اطلاعات کافی درباره علائم و عوارض بیماری تشویق ملایم به برقراری ارتباط با دیگران و زندگی اجتماعی اجتناب از فشار بیش از حد بر فرد رویههای درمانی درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید فرآیندی طولانی و چالشبرانگیز است که پیشرفت در آن ممکن است کند باشد.

اصلیترین رویکردهای درمانی شامل رواندرمانی، دارودرمانی (در صورت نیاز) و خانوادهدرمانی میباشد. با توجه به اینکه حفظ سلامت روان اعضای خانواده از اهداف اصلی است، رواندرمانگر در جلسات خانوادهدرمانی به آنها کمک میکند تا رفتارهای بیمار را بپذیرند، راهکارهای ارتباطی بیاموزند و تنشهای خانوادگی کاهش یابد.